اورنگ

دنیای این روزا!

0rang — Tue, 01 Dec 2009 20:23:18 GMT

سعدی

ای باد!چو عزم آن زمین خواهی کرد

رخ در رخ یار نازنین خواهی کرد

از ماش بسی دعا و خدمت برسان

گو یاد ز دوستان چنین خواهی کرد؟

سلام...

امیدوارم حالتان خوب و ایام بکام دل باشد. اگر از احوالات اینجانب خواسته باشید باید بگویم که سرگردانم همچون راه گم کردگان،باید بگویم اینجا پاییز است و هوا به سردی زمستان است،دلم سوزش گرمای تابستان را دارد و لبخندهایم بهاری است... ایجا شب و روز یکسان است و روشنی روزدر تیرگی شب نامفهوم گشته است...

اینجا مردم فقط تا چند سانتی متری خود را میبینند زیرا که چشم ها قدرت دیدن بزرگی را ندارند و تنها پیکر چند رنگ خودشان را می بینند،آدم های اینجا بیشتر از آنکه خیرخواه باشند خودخواهند و دلشان به کوچکی چشمانشان است...

اینجا هوس را عشق معنا می کنند شاید هم عشق را هوس!اینجا طبیبان دلشان مریض است و حکیمان خود آنفلونزای هوس دارند...

اینجا نقش آدم آهنی و آدم خاکی یکیست. و شاید هر انسانی عقلش را به مشتی پول و منفعت بیشتر می فروشد و فردا به خویشتن فحش های رکیک می دهد...

اینجا به درخت(علیه السلام) بها نمیدهند و نام به اصطلاح زیباشان را بر روی آن حک می کنند که فراموش نگردد مرحمتی که بر وی ارزانی داشته اند...

* اینجا آدم ها آنقدر هم بد نیستند که بخواهند یکدیگر را دق دهند و یا از اذیت و آزار هم لذت ببرند...

اینجا کوالا را عزیزتر از انسان می دانندو همه ی سعیشان در این است که مبادا کوالای عزیزشان قهر کند و تا آخر عمر پربرکتش غذا میل نکند و به حتم در این صورت زودتر جان به جان آفرین تسلیم می کند، و ۴ میلیون تومان پول با ارزششان که از بین می رود هیچ ... خاطرات شیرین با کوالا بودن را چه کنند

و البته اگر انسانی از آنها برنجد به اندازه ی پر مگسی برایشان اهمیت ندارد!

اینجا حرمت کلام به اندازه ی حرمت کفش هاست و اگر خدای ناکرده کفشی خاکی شود حرمت کلام نیز گرد و خاک میگیرد!

گاو و گوسفند و شتر و زاغ همگی خوبند و اینجا هم گربه ها در بدر گوشت داخل کیسه های زباله اند و البت انسان ها برای بدسا آوردن مثقال بیشتری گوشت کیسه های رشوه شان را گشادتر می کنند.

از بند "پ" بگویم براتان،که عجب اینجا طرفدار دارد و اگر بند "پ" نداشته باشی در بند خود گرفتار خواهی ماند!

بگذریم،مختصر کنم اینجا همه چیز خوبِ خوب است...

از آنجا چه خبر؟

هنوز مربی ها بند کفششان محکم است برای تربیت بوعلی ها؟!!

هنوز همسایه ها سایه ی هم را می بینند؟

هنوز هرکه در را بکوبد جوابش می گویند؟

هنوز چپ و راست دولت می کوشد که بالا و پایینش را بسازد؟!

هنوز مردم افتخارشان به خون شهیدانشان است؟

هنوز اسم کوچه ها معطر به نام شهداست؟

هنوز امامزاده ها منور از نور شمع هاست؟

هنوز "اذان صبح" روز را شروع میکند؟

هنوز آسمان آنجا آبی است؟

هنوز آنجا بوی خدا می آید؟

روده درازی کردم،پوزش،از خداوند منان برایتان آرزوی اجر و قرب!!! نموده و از درگاهش عاقبت بخیریتان را مسئلت دارم...

فدای مهر و وفایتان

"اورنگ"

*******************************

رفته بوديم روستا تو كوچه پس كوچه كه قدم ميزديم به بچه ها گفتم بازم غيرت پيرمردا...

کروکی

0rang — Sun, 11 Oct 2009 15:01:18 GMT

شعر ابتدایی اینبار قرار بود از سعدی باشه اما این پستو لایق نمیبینم که از دیوان سعدی الهام بگیره!

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود

~~آدم~~ آورد در این دیر خراب آبادم

هر آدمی یه راز بزرگیه!یه رازی که حتما نباید کشف شه،یه راز که باید دست یه معمار خوب بیافته و طراحی بشه!! (با تحریف)

حتی فولاد هم یه نقطه ی تسلیم داره،یه جایی که خم میشه،یه جایی که ساختمون رو از هم می پاشونه!

آدم که دیگه جای خود داره،کرنش وارد بر آدم مصیبت های دنیان،تنش ها هم ضعف اعصاب و افسردگیه،از درون متلاشی شدنه! آدم وقتی خم میشه فقط از درون نمیشکنه همه ی اعضا و جوارحش فرو میریزن!(برگرفته از درس مقاومت مصالح،ایستائی۲ خودمون)

دنیا رو وقتی قشنگتر میبینیمکه به جز جز این طبیعت با دقت نگاه کنیم،جلو و عقب رفتن و پایین و بالا اومدن هر ساختمون یا هر چیز دیگه ای رو وقتی میتونی خوب بکشی که درکش کنی،وقتی میتونی اون چیز رو خوب ببینی که جای خوبی وایساده باشی.

قابل توجه ما آدما که به همه چیز چپ نگاه میکنیم،هر چیزی رو از یه زاویه ی دیگه میبینیم،در مورد همه چیز کج فک میکنیم،میگیم یه چیزی رو درک کردیم ولی دروغ گفتیم اون چیز رو اونجوری که دلمون خواسته تصور کردیم! اینه که دنیا رو نمیتونیم اونجوری که باید رسم کنیم،اینه که نمیتونیم اونجوری که دلمون می خواد زندگی کنیم. بعضیامونم جرات نداریم گام اول رو برداریم،دست و دلمون میلرزه که خدایا!نکنه راه من اشتباهه. (برگرفته از درس پرزانته)

وقتی گِل رو میگیری تو دستات،وقتی خوب ورز میدیش،وقتی حس خالق بودن بهت دست میده،وقتی میخوای یه آدم درست کنی مثلا یه سرباز،اولش همه چیز خوبه،اما بعد وقتی میخوای اعضای بدنشو با هم مچ کنی میبینی سربازت انگاری نمیتونه سرپا وایسه،بدواِ،کلاغ پر بره،عین یه مجسمه ی بی روح میشینه نگات میکنه! اگر هم با چوب کبریت یا هر چیز دیگه ای استخون بندیش نکرده باشی بعد ۱۰ دیقه دار فانی رو وداع میگه! حتی قبل از اینکه گِل وجودیش خشک بشه!

خدایامن هم از گِلم!اما می دوم،می خندم،می گریم،زمین میخورم اما وجودم خشک نمیشود و بلند میشوم،زیرا که من خالقی چون تو دارم و سربازم خاقی چون من!

می مانم چون تو خدای منی!(برگرفته از ماکت۱)

واسه رسم دقیق بعضی چیزا هرچند به نظر خیلی ساده بیان،باید وقت زیادی بزاری،برای کشیدن البته فقط کشیدنه اولین گام تو ساختن شاید لازم باشه انقد ریز همه چیز رو ببینی و رسم کنی که بعد ۳-۴ ساعت چشات سیاهی بره،این همه نظم و قانونی که وجود داره،این همه هماهنگی که بین همه چیز هست،این همه پیچیدگی یه قانون مدار بزرگ می خواد که علاوه بر این چیزای ریز آدم هارو هم میبینه که به در و دیوار و سنگ و کلوخ فحش میدن که مثلا چرا فلانی به همه چیز رسیده!

آخه یه بار هم خدارو شکر کن که آجر خونت جابه جا نمیشه،که مثلا سقف خونت انقدی هست که بتونی زیرش آروم بگیری... (برگرفته از درس ترسیم فنی۲)

خراب درس خوندنمم

اینجا همه چیز خوب است،اما درونم آرام نیست!

در آخر هم بگم:ببخشید اینجا خیلی بنفشه!لجبازیه دیگه!

چی فک میکردیم چی شد...

0rang — Mon, 24 Aug 2009 16:15:18 GMT

مولانا

گر جان عاشق دم زند،آتش در این عالم زند

وین عالم بی اصل را چون ذره ها بر هم زند

عالم همه دریا شود،دریا ز هیبت "لا" شود

آدم نماند وآدمی،گر خویش با آدم زند

دودی برآید از فلک،نی خلق ماند نی ملک

زآن دود ناگه آتشی بر گنبد اعظم زند

بشکافد آندم آسمان،نی کون ماند نی مکان

شوری درافتد در جهان،وین سور بر ماتم زند

خورشید افتد در کمی،از نور جان آدمی

کم پرس از نامحرمان آنجا که محرم کم زند

نی آب نقاشی کند،نی باد فراشی کند

نی باغ خوشباشی کند،نی ابر نیسان دم زند

حق آتشی افروخته تا هرچه ناحق سوخته

آتش بسوزد قلب را،بر قلب آن عالم زند

یک سالی میگذره از روزی که اومدم و بلاگفا رو شلوغ ترش کردم،پر از ایده بودم پر از حرفای کهنه اما داغ!پر از امید،امید واسه اینکه شاید بتونم حرفامو،حرفایی که نمیشه زبانی به چند نفر گفت رو اینجا بنویسم و خلاصه خالی از مسئولیت بشم...

می خواستم خودمو گم کنم اینجا بشم یه اورنگی که هیچکس نمیشناستش،اما. . .

چونکه تقدیر چنین است چه تدبیر کنم؟!!

ذهنم خط خطیه!

دیدن آدمایی که مشکل ندارن و از درودیوار ایراد میگیرن روان آدمو بهم میریزه!

شنیدن وصف حال نامردایی که رو خودشون اسم ~~مرد~~ رو میزارن آدمو از زندگی بیزار میکنه!

حس کردن گونه های خیس یه دختر از پشت گوشی،شنیدن هق هقاش،وقتی فقیر میشی تو دلداری دادنش سلولای بدنتو تجزیه میکنه!

وقتی یه عاشق از نرسیدن میگه، وقتی ناامید میشه،وقتی روزی ۱۰۰ بار جلو چشات آرزوی مرگ میکنه،وقتی هیچ کمکی نمیتونی بهش بکنی... میشی شهر ماتم،دلت میپوسه،همه ی افکارت سالاد میشه!

وقتی دلت میگیره،وقتی به جز اشکات هیچکس سراغ تنهاییات نمیاد... تازه میفهمی دنیا چقد کوچیکه!

واسه من دیدن یه لبخند کوچیک رو لبای یه پسر بچه بسه،فقط کافی تو عمق نگاهش شادی رو ببینم!

یا علی!

تسبیح

0rang — Mon, 03 Aug 2009 18:38:39 GMT

اینجا به دستور یک خانم نیمه متشخص بروز می شود:

عشق من جز غم دلواپسی نیست!

آخه قلبم مثه قلب کسی نیست!

من پر از احساسم تو پر از احساسی

مگه میشه قلبمو نشناسی؟!!

گاهی اوقات انقد دلت از دست بعضی ~~آدما~~ پره که هرچی الفاظ نا مناسب ( فحش خودمون ) نثارشون میکنی دلت خنک نمی شه،هر چی خاله زنک بازی درمیاری آروم نمیگیری،دلت میخواد بری سرش داد بزنی که فلان فلان شده واسه چی برگشتی؟!!

بعضیا انقد خودخواه اند که آدمای له شده زیر پوتینای گل گرفتشونو نمیبینند! غرور داره آتیششون میزنه،به خیالشون بقیه رو میسوزونند.

بعضی وقتا دلم میخواد یه نخ سیگار داشته باشم،آتیشش کنم، بکشم تو ریم و بعد با تمام وجود بیرونش بدم.

عین دنیا!هوای کثیفشو میکشیم بالا و بعد از پاکی وجودمون متصاعد میکنیم.آخرشم چیزی از اون پاکی نمیمونه.

اگه میگن تو زمین خدا سیاحت کنید،اگه گفته رو زمین من گردش کنید واسه اینه که قدرت،بزرگی،عظمت،جمال... و یکتا بودنش رو به رخت بکشه،واسه اینکه بهت بفهمونه تو و دیوارهای آهنی که واسه خودت درست کردی هیچید! واسه اینکه تو ببینی دنیا رو و درک کنی که ذره ذره این طبیعت مهره های یک زنجیرند که تو باید دستشون بگیری و تسبیح بگی!

به بعضیا باید جایزه ی داشتن بالاترین اعتماد بنفس رو داد،باید تو بیل گیتس ثبت شه!

آخه طرف قیافش،تیپش،خانوادش،شئورش،خلاصه هیچیش در حد هیچی نیس بعد با اعتماد بنفس کامل برگشته میگه اگه سیندرلا با من دوست نمیشه لطفا به کسی نگه که یه موقع کیسای مناسب تر از دس نرن!!

مهم نیست آدما چه طوریند،باهوشند یا عقب افتاده،مهم قلبشونه،بعضی از عقب افتاده ها قلبای مهربونی دارند،اونا عقب نیستند ما جا موندیم از محبت کردن!

یا علی!

فریاد

0rang — Sat, 11 Jul 2009 16:10:18 GMT

شاید اگر فاصله ها کم شود

شاید اگر یاد تو همره شود

شاید اگر بوی تو آید همی

شاید اگر اسم تو باشد همی

شاید اگر دم زنم از لاف عشق

شاید اگر مست شوم از راه عشق

شاید اگر اسم تو باشد میان

شاید اگر یار برون تو در میان

شاید اگر روی تو باشد دلم

شاید اگر خط تو خواند دلم

شاید اگر گوشه نشینی شود راه حل

شاید اگر اشک مدامم دهد راه حل

...

شاید آن یار وفادار من از یاد برفت

شاید آن مونس و همراه من از یاد برفت

شاید این واله و مجنون از روی نیاز

لیلی گمگشته اش را سوی تو باز فرستاد باز

آه از این ناله و درد شب افروز،فریاد

خسروا مردم،برس به داد این فرهاد

ریاست

0rang — Thu, 28 May 2009 15:54:18 GMT

خیام

اسرار ازل را نه تو دانی و نه من

وین حرف معما نه تو خوانی و نه من

هست از پس پرده گفتگوی من و تو

چون پرده برافتد نه تو مانی و نه من

نزدیک انتخاباته و جنگ و جدال سر ریاست یکی دیگه!!آخرش یا راهه از قبل پیش گرفته رو ادامه میدیم یا هممون سیدوار لباس سبز تن میکنیم!

دیگه دعوا نداره‌ چرا هرچی میشه پای این طلابو وسط میکشین؟طرف برگشته میگه چرا آخوندا صبح تا شب نمیرن کارگری شبا برن مسجد روضه بخونن؟ نمیذارن آدم جوابشو بده بگه آخه مگه تو ۴ سال درس میخونی مدرک میگیری بعدش میری کارگری کنی که طلبه ی بنده خدا بره؟ هرکس موظف نقش خودشو تو جامعه ایفا کنه. اینجوری باشه نصف مملکتو باید بفرستیم کارگری تا ملت راضی بشن! هرچند ما همیشه ناراضیم از هر بساطی که سرمون میارن! شخصا ازتون خواهش میکنم برای تبلیغ کاندید موردنظر بقیه رو نکوبید.

یه بنده خدایی برگشت بهم گفت دعای جوشن صغیر بخون تا دولت بر حق رو کار بیاد! گفتم آخه دولت برحق دولت امام زمانه(عج) که اونم باید براش دعای جوشن کبیر بخونیم.

بعضیا ام پی تری!! زندگی میکنن.۱۷ سالگی با یه پسره ۲۰ ساله ازدواج میکنن.۹ ماه بعدش یه بچه که ۷ ماهه بدنیا اومده بغلشونه!من نمیدونم آدما دنبال چی میدون با این سرعت؟

بعضی از ماها عادت داریم خودخوری کنیم یا اینکه وقتی از یه موضوعی ناراحتیم همه ی حرفامونو گاز میزنیم تا بلکه هضم بشن. غافل از اینکه فردا صداش در میاد یهو غمباد میگیریم معدمون شروع میکنه ناله زدن. خب یکی نیست بگه حرف زدن دردش بیشتر از درد معدست؟ حالا هی هرکی بهت گفت بالا چشت ابروِ لبخند بزن بهش!

گداها باکلاس شدن!پیرزنه برگشته میگه دخترم از این پلاستیکای آشغال بدردت نمیخوره عوضش برو واسم پفک!!! بخر من قوت بگیرم برم خونمون ناهار بخورم. بهش میگم آخه مادر مگه تو دندون داری پفک بخوری؟ میگه میزارم تو دهنم آب میشه!!

و در آخر معذرت خواهی میکنم از اون دوستایی که از پست قبلیم خوششون نیومده بود! خب حقیقت تلخه دیگه!!

معلم

0rang — Thu, 30 Apr 2009 19:19:18 GMT

اول بگم که این پست واسم خیلی عزیزه و همون روزی که وبلاگمو ساختم نیت کردم که روز معلم حتما آپ کنم.

تو این پستم می خوام از معلمی بگم.از کسی که از او آموختیم خواندن را...

هفته ی پیش با یه اتوبوس معلم رفتم سفر.تجربه ی خوبی بود.صحنه های جالبی می شد توش پیدا کرد که شاید کمتر جایی باهاش برخورد کنیم. شغل هرکس روش تاثیر میذاره خب معلما هم چون همیشه سر کلاس از رو حساب حرف می زنن اینه که شده جزیی از اخلاقشون.همه جا فکر می کنن حرف درست مال اوناست و سرش حسابی با هم میجنگن!من اینو چند بار تجربه کردم.

یه مدیر همیشه یه مدیره.احساس مدیریت رو نمیتونی ازش جدا کنی.جزیی از شخصیت اونه و باید مدیریت کنه!

راستی معلم ها به هم که برسن خیلی شلوغ میکنن!آخ دیدنیه لحظه ای که ناظم ناخودآگاه بلند میشه ساکتشون می کنه!

خلاصه معلما همه جارو مدرسه میبینن حتی خونشونو!

حالا میخوام از معلمای خودم بگم.کسای که اگه تا عمر دارم شاگردیشونو بکنم باز واسشون کم گذاشتم.یه حدیث داریم از پیامبر(ص) که میگه:

هرکس به من کلمه ای بیاموزد مرا تا آخر عمر بنده خود ساخته است.

و هزاران حدیث دیگه من باب احترام به معلم!

بعضی از معلمام زندگیمو زیرورو کردند.بعضی با چند سال خون دل خوردن و بعضی با یه جمله! خلاصه نصف شخصیتم رو معلمام ساختند کسای که خیلی دوسشون دارم.کاش می شد تک تک اونارو پیدا می کردم و دستشون رو می بوسیدم و عذرخواهی می کردم بابت آزار و اذیتایی که از روی شیطنتای بچگانه انجام دادم و خلاصه خیلی خستشون کردم.(من تو مدرسه خیلی شیطون بودم!)

و اما...

یه معلم داشتم که در حقم معلمی نکرد.یه نفر که اولش واسم مثه یه فرشته بود.یه نفر که خیلی بزرگ میدیدمش و اون رو یه پل می دونستم واسه رسیدن به هرچیزی که آرزوشو دارم... یه نفر که الگوی من بود توی انسان بودن!!

ولی یه دفعه فرشتم شیطون از آب دراومد.اون همه ی تصویرای قشنگی که تو ذهن داشتم رو شکست و قلبم رو جریحه دار کرد!کسی که تو چشاش عشق رو میدیدم ازش معنی هوس رو یاد گرفتم.بهم یاد داد میشه بد بود و لباس خوبارو به تن کرد.بهم یاد داد یه معلم همیشه وظیفش دادن درسای خوب نیست میتونه درسای بد رو هم خوب یاد بده!

خلاصه به آرزوهام که نرسیدم هیچ به بیراهه هم رفتم. و امروز به خاطر آنچه که هستم با نگاه های بهت زده ی اطرافیان سرزنش میشم که چرا من اینم؟!!!

من بخشیدمش!به احترام روزایی که به خیالم خیلی شیرین بودند!ولی در اصل مثله یه گز بودند که تو مغزشون یه پسته ی تلخ بود!

اما دوستم... اون خیلی ضربه خورد و هنوز هم داره تاوان گناهی رو پس میده که معلمش مرتکب شده...

بیخیال!

خلاصه:

معلم عزیزم روزت مبارک!

سفر تا بی نهایت

0rang — Sat, 28 Mar 2009 13:54:06 GMT

می روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه ویرانه خویش

بخدا می برم از شهر شما دل شوریده ی ویرانه خویش

هرروز گامی بر میدارم و به این می اندیشم که حرکتم به چه سمتی است؟نهایتا به کجا میرسم و تا کی باید بتازم؟

اینبار کوله بارم را بر دوش میگیرم و به پاهای خسته ام جرات راه رفتن می دهم.پشت سر پلی است شکسته! و یاری ندارم که برایم دستی تکان دهدو

قدم بر می دارم...

میروم تا شاید به نور برسم!

گویند راه طولانی است و بس سخت و دشوار اما می دانم که:

در ره منزل لیلی که خطرهاست به جان

شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

به دو راهی خوردم!

این یا آن؟

چه فرقی می کند؟

چشمهایم را می بندم و یکی را پیش می گیرم.

در راه به درختی تکیه میزنم و خستگی ام را هدیه می کنم.

نقاشی کوچکی می کشم تا از من یادگاری بر تن داشته باشد.

تا فراموش نکند سایه ای از نور را که بر من ارزانی داشته.

اینبار در لحظه ی رفتن دوستانی یافته ام تا برایم دستی تکان دهند و برای بازگشتنم انتظار بکشند.

پشت سر را که می نگرم شاخه هایشان را می لرزانند تا بگویند ما دلواپس تو خواهیم ماند.

معرفت را از درخت می آموزم نه از ~~انسان~~ هایی که ادعای معرفت دارند.

گرسنه ام!

از ترس اینکه خوراک گرگ های بیابان نشوم به سمت سوسوی نوری می دوم.

بر در کوبیدنم بی جواب است.

عجز وجودم را فرا می کیرد...

می ترسم اما قدم از قدم بر نمی دارم.

چشمانم سنگینی می کنند و به خواب میروند.

رویایی به رنگ کابوس خاطرم را مکدر می کند و چهره ام را در هم می شکند.

آزار می بینم...

نمناک شدن دستانم را حس می کنم و از خواب می پرم.

باران می بارد...

دلم برای خانیمان تنگ است...

اشکهایم در بین قطرات باران گم می شوند

و باز بی قراری می کنم...

دوست دارم حرکت کنم اما اطرافم سرزمینی است تکه ای از برهوت!

و من در انتخاب هیچ راهی سردرگمم!

پاهایم درد دارند.

و قلبم در این ظلمت بی نور نگران است.

سحر شد!

یاد این جمله می افتم:

اندکی صبر سحر نزدیک است!

پوزخندی میزنم و بدنم را جمع میکنم تا شاید سرما دیرتر پیدایم کند.

نگاه به به بیابان دردی از من دوا نخواهد نکرد...

چشمانم را میبندم...

وجودی در موجودیتم فریاد زد که مرا گم کرده ای!

نمی شناسمش...

اما صدایش بوی آشنا می دهد!

حرفهایش را قبلا شنیده ام

دستانش شانه ی یخ کرده ام را نوازش می دهند...

یادم آمد...

گریه ام شدت می گیرد

به سجده می افتم

عاجزانه می طلبم مساعدتش را...

و در خیالم از او قول می گیرم که تنهایم نگذارد.

تکانی به خود میدهم

به پاهایم دلداری می دهم و بلندشان میکنم.

عزم رفتن دارم

بر میگردم

اما نه به خاطر پل های خراب شده ی پشت سر!

بلکه فقط برای اینکه به درختان بگویم:

تا همیشه درخت بمانید.

و در راه زمزمه میکنم:

غم غریبی و غربت چو بر نمی تابم

به شهر خود روم و شهریار خود باشم

همیشه پیشه من عاشقی و رندی بود

دگر بکوشم و مشغول کار خود باشم

توفیق اجباری

0rang — Wed, 04 Mar 2009 16:47:18 GMT

حافظ

دانی که چیست دولت دیدار یار دیدن

در کوی او گدایی بر خسروی گزیدن

از جان طمع بریدن آسان بود لیکن

از دوستان جانی مشکل توان بریدن

خواهم شدن به بستان چون غنچه با دل تنگ

وانجا به نیک نامی پیراهنی دریدن

گه چون نسیم با گل راز نهفته گفتن

گه سر عشقبازی از بلبلان شنیدن

بوسیدن لب یار اول ز دست مگذار

کاخر ملول گردی از دست و لب گزیدن

فرصت شمار صحبت کزاین دو راهه منزل

چون بگذریم دیگر نتوان بهم رسیدن

گویی برفت حافظ از یاد شاه یحیی

یا رب بیادش آور درویش پروریدن

رفته بودم سفر ۳تا چیز دستگیرم شد!

اول اینکه:

کی گفته همه چیز دست خود آدمیزاده؟کی گفته اگه اراده کنی راه میریاگه بخوای وایمیسی؟!! من میخوام بدونم رو چه حسابی میگن هرکی خودشو بهتر میشناسه؟

نه آقا جون هیچ از این خبرا نیست بعضی جاها میبرنت چه بخوای چه نخوای. چه پاهات راه برن چه جم نخورن! حتی اگه لج بازترین و یک کلام ترین آدم روی زمینم باشی باز همونی میشه که اون میخواد.

هیچ آدمی خودشو کامل نمیشناسه! اگه میشناخت هی نمیگفت:من!!

من کیه؟(ما ز بالاییم وبالا میرویم!)

وقتی بی اراده یه جا میبرنت بدون که تو اون دیقه باید اونجا باشی والا بد میخوری!! وقتی میری تازه میفهمی چه خبره! تازه میگیری که بابا تو نیاز داشتی به همچین چیزی و چون خودتو نمیشناسی نمیدونستی اینو!

خدایا ممنونتم واسه این توفیق های اجباری!

دوم:

بیایم ۲باره یاد بگیریم کاری نکنیم که بعد مجبور بشیم به خاطرش رو برگردونیم تا طرفو نبینیم! (بمیرم که تو انقد خجالتی!!!!)

و سوم اینکه:

سایه ها هیچ وقت دروغ نمیگن!

دیگه کم کم دارم میشم همونی که نمیخوام.همون شخصیتی رو پیدا میکنم که ازش نفرت دارم!

تو خونه بداخلاقم(اگه پیدام بشه)

تو دانشگاه که دیگه واویلا!

خودشیرینی هستم در حد تیم ملی! (از اول ابتدایی از بچه های خودشیرین بیزار بودم)

خاله زنک! خاله زنک ماله ۱ دیقمه (امروز یه کاری کردم که از در ودیوار دارم خجالت میکشم اگه شریک جرمام تنهایی این کارو میکردن تا عمر داشتم اسمشونو نمی آوردم بس که بی معرفتن.بیچاره استاده ترکیده بود از خنده هیچیم نمیگفت)

توجیه:واسه چی بزارم در حقم ظلم بشه تا کی حرصمو رو آدامس تودهنم خالی کنم؟!!!

شام و ناهار رستوران!(دیگه بوی پیتزا که بهم میخوره گلاب به روتون...)

حالا بزار از معدم بگم واست: انقد گشنه نگرش میدارم و به بیچاره ستم میکنم تا از درد پخش زمینم کنه بعد یه لیوان آب میخورم میخوابم!

به جای استاد شجریان وهمای ساسی مانکن و حسین تهی گوش میدم!

کتاب شعرامو گم کردم عوضش وبگردی میکنم.

ولی...

هنوز قلبم عاشقه!ازش خبر ندارم فقط میدونم که داره نفس میکشه همین!

خدایا مواظبش باش.

۸۷ هم رفت! نمیدونم تا کی میخوام تقویمارو پیر کنم یکی دیگه جاشون بزارم! بیخیاله هزار و سیصد و...

میخوام آدم بشم.

هفته دیگه عازم سفرم.زود برمیگردم با یه عالمه سوغاتی.

آوارگی

0rang — Wed, 11 Feb 2009 13:03:18 GMT

شهریار

چو بستی در به روی من بکوی صبر رو کردم

چو درمانم نبخشیدی بدرد خویش خو کردم

چرا رو در تو آرم من که خود را گم کنم در تو

به خود بازآمدم نقش تو در خود جستجو کردم

خیالت ساده دل تر بودو با ما از تو یکرو تر

من اینها هر دو با آئینه دل روبه رو کردم

فشردم با همه مستی به دل سنگ صبوری را

ز حال گریه ی پنهان حکایت با سبو کردم

فرود آ ای عزیز دل که من از نقش غیر تو

سرای دیده با اشک ندامت شستشو کردم

صفائی بود دیشب با خیالت خلوت ما را

ولی من باز پنهانی تو را هم آرزو کردم

ملول از ناله ی بلبل مباش ای باغبان رفتم

حلالم کن اگر وقتی گلی در غنچه بو کردم

تو با اغیار پیش چشم من می در سبو کردی

من از بیم شماتت گریه پنهان در گلو کردم

حراج عشق و تاراج جوانی وحشت پیری

در این هنگامه من کاری که کردم یاد او کردم

از این پس شهریارا ما و از مردم رمیدنها

که من پیوند خاطر با غزالی مشگمو کردم

شاید وقتی بچه تر بودم دنیارو بزرگ تر میدیدم شاید اون موقع گم شدن بین آدمای ریز و درشت واسم یه کابوس وحشتناک بود و یا شاید بعضی اوقات انقد روح پاک و معصومی داشتم که همه رو مهربون میدیدم!

اما حالا دنیا به چشمم نمیاد گم شدن تو این برهوت رو ترجیح میدم به گم شدن درون وجود پرآشوب خودم.حالا دیگه انقد بدی دیدم که از ترس اینکه دوباره زخمی نشم یه چماق دست گرفتم و هرکی طرفم میاد رو درب و داغون میکنم.

شاید تو این دنیا به این بزرگی یه نفر پیدا نشده که چماقمو از دستم بگیره به جاش یه دست گل بهم بده!شاید هم خودم ندیدمش...

این روزا انقد آواره و سردرگمم که حتی چماقم رو گم کردم.انقدر که دنبال راهی میگردم واسه گم کردن چیزی که عمری به دنبالش بودم!

روزام رنگ شبه شبام هم رنگ تاریکی!

روزا رو میدوییم که به شب برسیم!

شاید شب رو باید چشم بسته سر کرد تا سحر رو دید!

و در آخر:

اندکی صبر سحر نزدیک است!